ไม่มีการวางแผนที่แน่ชัด ไร้ขั้นตอนระบบที่น่าเชื่อถือ การเดินทางที่เปลี่ยนไปตามตัวโน้ตและทำนองของอารมณ์

…ช่างเป็นการเดินทางที่ฟุ่มเฟือยไปด้วยความเสี่ยงจริงๆ

การเดินทางที่ดีมักต้องอาศัยความแม่นยำของข้อมูลหลักๆอย่างที่กินที่นอน วิธีการและวิถีทางเที่ยวท่อง ตลอดจนคำนึงถึงค่าใช้ค่าจ่ายพอเป็นการอุ่นเครื่องหรือไม่ก็เป็นเครื่องอุ่นใจก่อนออกเดินทางเหมือนอย่างที่นักท่องโลกฝีเท้าฉกาจเขาทำกัน

แต่เผอิญว่าฉันไม่ใช่นักเดินทางที่ดี แต่ไม่ใช่นักเดินทางเท้าฉมัง

แผนการนี้เลยไร้จุดหมาย

ไร้จุดหมาย แต่ไม่ไร้เป้าหมาย

ในช่วงทำธีสิส ฉันมุ่งหมายไว้แล้วว่าจะให้รางวัลตัวเองโดยการออกเดินทางครั้งใหญ่

ไปที่ไหนก็ได้ที่ไกลจากสถานที่เดิมๆ ร้านกาแฟเดิมๆ

ห้องสี่เหลี่ยมทึมทึมห้องเดิมที่ทำให้หายใจไม่ออกเกือบทุกคืน

ทุกที่ในเมืองเหมือนจะถูกห่อหุ้มด้วยบรรยากาศการทำภาคนิพนธ์ ตั้งแต่รถไฟฟ้าจนถึงห้องสมุดคณะ

การเดินทางครั้งนี้ก็น่าจะช่วยให้ความสุขมีจุดสมดุลย์มากขึ้น

ไปไหนก็ได้…ไปให้ไกลจากความเครียดที่ก่อร่างรัดรั้งตัวเราเอาไว้

ไม่ใช่การเดินทางเพื่อหนีปัญหา แต่เป็นการค้นหาบางสิ่งที่เราลืมไป

ฉันมักจะฝันฟุ้งๆมาตั้งแต่เด็กว่าอยากจะให้ตัวเองโคจรไปรอบๆโลกเหมือนอย่างที่ดวงดาวเขาทำกัน

คงไม่ต่างจากความฝันของเด็กคนอื่นๆเท่าไรนัก

ฉันจึงออกเดินทางตามที่สัญญาไว้กับความฝัน

สถานที่ที่ผุดเผาะขึ้นมาในใจตอนนั้นมีมากมายนัก แต่มีอยู่สามแห่งที่ติดอันดับต้นๆว่าอยากไปเยือนจริงจัง

ที่แรกคือ พม่า

ที่สอง คือ สิงคโปร์

ที่สาม คือ เกาหลี

ตัวเลือกสุดท้ายนั้นฉันใช้ปากกาสีแดงขีดทับลงในใจ แม้ว่าดูเหมือนจะเป็นทริปที่สะดวกสบาย น่าสนุกและประหยัดเงินในกระปุกกระเป๋าตัวเองมากที่สุดเพราะไปกับสมาชิกในบ้าน ติดตรงที่โปรแกรมดันตรงกับทริปแบ็คแพ็กเกาหลีระยะยาวกับเพื่อนที่โรงเรียน ทริปที่ทุกคนต่างให้สัญญากันมานมนานแล้วว่าจะไปด้วยกันตอนเรียนจบ ซึ่งก็ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว

เกาหลี ฉันเคยไปมาสองสามครั้งแล้วกับที่บ้าน แต่ละครั้งล้วนให้ความรู้สึกที่ต่างกัน แม้คราวนี้อยากไปจนใจเจียนจะขาด แต่ต้องอดเปรี้ยวไว้กินหวานร่วมกับคนที่เราอยากไปด้วย

ในบางครั้ง การเดินทางร่วมกับเพื่อนที่ไม่เคยร่วมทางด้วยอาจให้รสชาติที่ต่างกันออกไป ทั้งน่าระทึกใจและน่าระลึกถึงยิ่งขึ้น

หลังจากพับแผนการเดินทางไปเที่ยวพระราชวังเคียงบกไว้ในใจรอจนกว่าจะถึงวันนั้นเเล้ว ก็เหลือผู้เข้าประกวดนางงามทั้งสองคน

ส่วนใครจะได้อันดับหนึ่งไปครองนั้น เรายังไม่รู้เลย

ที่ยังไม่รู้ก็เพราะว่า ไม่แน่ใจว่าผู้จัดทริปแรกจะให้ไปหรือไม่ ถ้าคำตอบคือ “ไฮ่” หรือ “ให้”

ก็เป็นอันว่าสาวพม่าขาวสวยเป็นอันได้ตำแหน่งชนะเลิศไป

แต่ถ้าไม่ให้ มงกุฏ สายสะพานและดอกไม้ก็จะตกเป็นของสาวหมวยปนแขกหรือสไตล์หลากเชื้อชาติแบบสิงคโปร์

อย่างที่บอก…การเดินทางครั้งนี้ยังไม่มีจุดหมาย มีแต่ที่”มั่นหมาย”เอาไว้เท่านั้นเอง

และแล้ววันที่ 15 ตุลาคม 2552 การแข่งขันอันเข้มข้นก็ดำเนินมาถึงจุดไคลแมกซ์ในที่สุด

ฝ่ายสาวชาวเหนือเป็นอันพ่ายแพ้ไปตามคำตัดสินของกรรมการทริป

เหลือแต่ใจของผู้เดินทางคนนี้ว่าจะเลือกก้าวเท้าไปที่ไหน

จะแงะลิ้นชักลักแผนเกาหลีออกมาดูอีกรอบ หรือจะปักหมุดแดงลงบนแผนที่สิงคโปร์เลยดี

ไม่รอช้า นิ้วมือทั้งสิบต่างช่วยกันป้อนตัวอักษรภาษาไทยปนอังกฤษไปหาเพื่อนที่พำนักอยู่สิงคโปร์

ทิ้งท้ายเป็นประโยคกึ่งคำสั่งไว้ทำนองว่า

“เราจะไปหาเธอล่ะนะ ดูแลเราด้วยนะ อิอิ”

ไม่รู้เหมือนกันว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่ตัดสินไปใจเร็วแบบกะทันหันขนาดนั้น

เพราะหลังจากที่วิ่งโร่ไปทำพาสปอร์ตเล่มใหม่(ซึ่งของเก่าหมดอายุไปนานมากแล้ว) ก็ได้รับข่าวดีมาว่ากู๋(น้องของแม่)

จะไปทำงานที่สิงคโปร์สัปดาห์เดียวกันพอดี เลยชวนชักให้ไปด้วยกันแถมยังใจดีให้แลกไมล์เป็นตั๋วฟรีอีกต่างหาก

อย่างนี้แล้วใครล่ะจะไม่ไป

หนึ่งอาทิตย์ก่อนเดินทางฉันพาตัวเองหนีออกจากความวุ่นวายของกรุงเทพ

ออกไปอยู่ต่างจังหวัดกับเพื่อนเป็นเวลาสามวันสองคืน

ใช้ชีวิตอยู่กลางธรรมชาติตั้งแต่ริมคลองท้องทุ่งจนถึงเก้าอี้ผ้าใบชายหาดบนทรายปลายชะอำ

ไม่ต้องคิดถึงใครหรือเรื่องอะไรให้หัวใจทำงานหนักมากกว่าเดิม

แค่นั่งจ้องตากับท้องฟ้าหรือไม่ก็จับเข่าคุยกันกับเพื่อนตามประสาผู้หญิงแค่นั้นก็สุขใจแล้ว

สองวันสุดท้ายก่อนเดินทางเราได้รับโทรศัพท์ที่ไม่รู้จักและไม่คิดว่าจะได้รู้จักสายหนึ่ง ซึ่งกลับกลายเป็นสายที่คาดไม่ถึงเสียด้วย

ปลายสายเป็นเสียงของผู้จัดทริปที่เราอยากไปนักหนา มาประกาศข่าวดีให้กับคนต้นสายอย่างเราได้ประหลาดใจ

พอรู้ว่าตัวเองจะได้ไปทริปในฝัน ก็เกิดความรู้สึกที่ขัดแย้งกันสุดขั้วขึ้นมาทันที

ระหว่างความดีใจกับความเสียใจ ไม่รู้จริงๆว่าอันไหนมีปริมาณมากกว่ากัน

ยังไงก็ต้องตัดสินใจเพราะไม่สามารถแยกร่างตัวเองออกไปเหนือสุดและใต้สุดของประเทศไทยได้

หลังจากลังเลใจ ชั่งใจ สุดท้ายก็ต้องตัดใจ เลือกไปสิงคโปร์ เพราะว่าทั้งกระเป๋าเดินทาง ตั๋วเครื่องบิน และพาสปอร์ตก็เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

และที่สำคัญ ฉันเองก็ไม่ใช่นางเอกเหมือนในหนังรักที่ยอมลงทุนทิ้งพาสปอร์ตของตัวเองเพื่อที่จะได้ไปหาพระเอก

ในเมื่อสัญญาไว้กับเพื่อนที่สำคัญที่สุดคนหนึ่งไว้ขนาดนั้นแล้ว จะฉีกสัญญาหรือกลืนน้ำลายตัวเองได้อย่างไรกัน

พระเอกน่ะ…ไว้ค่อยไปตามหาที่สิงคโปร์ก็แล้วกัน สักวันคงเจอ (ล่ะมั้ง?)

พอคิดได้เช่นนั้น จุดมุ่งหมายของการเดินทางก็เริ่มส่อเค้าส่องแววว่าจะปรากฏกายขึ้นมาในหมอกมัวมัวเสียที

การเดินทางไปตามหาสิงโตทะเลที่สิงคโปร์ก็ไม่น่าจะเลวร้ายนัก

แถมพระเอกเป็นคนมีหนวดและเขี้ยวยาวซะด้วยสิ ฮ่าๆ

นี่คงเป็น จุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งนี้ล่ะมั้ง – - -

มีเวลา เป็นตัวแปร

แล้วผลลัพธ์ = ลืม หรือ จำ?

ภาพบนจอเรตินาคงฉายกลับหัว

สิ่งของคงแยกย้ายสลับกันขึ้นลง

น้ำตาล่ะ

จะไหลย้อนกลับเข้าไปตามเดิมไหม

หรือว่า ท้ายสุดแล้ว

มันก็พ่ายต้องข้อกำหนดของธรรมชาติ

ไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น

ถ้าก้มหน้าลงในสายน้ำ

แรงดันจะช่วยผลักให้น้ำตากลับเข้าที่เดิมของมันไหม

หรือว่ามันจะยิ่งรินไหล

จนล้นทะลัก ท่วมท้น ภาชนะรองรับนี้

ถ้ายืนเอาตาตากฝน

มันจะชื้นแฉะเสียจนไม่มีพื้นที่ให้น้ำตาออกมาไหม

หรือว่ามันจะพาลรวมกันเป็นหยดใหญ่ลงมา

ไม่ว่าจะลืมตา หรือ หลับตา

มันก็สามารถหยดย้อยออกมาจากนัยน์ตาทั้งสองได้อยู่ดี

เหมือนท้องฟ้าร้องไห้

เหมือนแม่น้ำเชี่ยวกราก

เหมือนพายุทะเลทราย

โมงยามนี้ ได้แต่ปล่อยให้มันเคลื่อนไปตามกระแสเลือดและน้ำในกาย

แต่คงอีกไม่นาน อีกไม่นานที่จะรับได้

ถ้าใครรู้วิธีช่วยบอกที

                                           กลัวน้ำตาจะเอ่อล้นจนเหือดไป

ได้โปรด อย่าเห็นฉันเป็นหนังสือเล่มหนึ่ง ที่เปิดอ่านเพียงผ่านตา

เป็นหนังสือเล่มหนึ่งที่เธอเปิดฆ่าเวลาระหว่างทาง

เป็นหนังสือเล่มหนึ่ง ที่เธอไม่ได้ตั้งใจจะอ่านจริงจัง

เป็นหนังสือเล่มหนึ่ง ที่เธอกำลังจะวางทิ้งไว้ที่เดิม

เหมือนกับว่าเธอไม่เคยสะดุดกับหน้าปกและตัวอักษรบนนั้น

เหมือนกับว่าเธอไม่เคยเอื้อมมือออกไปหยิบขึ้นมา

เหมือนกับว่าเธอไม่ได้กรีดหน้ากระดาษเปิด

เหมือนกับว่าเธอไม่เคยอ่าน

เหมือนกับว่า ฉันเป็นหนังสือที่อยู่ตรงนั้น แค่เวลานั้น

เหมือนกับว่า มันไม่มีสาระสำคัญอะไรอีกต่อไป

และเป็นหนังสือที่เธอกำลังจะลืม…

ไม่รออีกต่อไปแล้ว

จะไปจากที่นี่

หนีไปจากข้อสัญญานานาประการที่ลวงหลอก

แตกหัก ป่นปี้ เป็นผุยผง

ระเหิด เหยหาย ไปในความไม่มีตัวตน

มีแต่สิ่งที่โกหก!!!!

ไม่เอาแล้ว

รังเกียจทุกห่วงโซ่ที่ล่ามตัว บีบรัดกลีบกล้ามเนื้อทุกเส้นสาย

สมเพชตัวเองที่ถูกกักขังด้วยซีกกรงที่ไม่มีตัวตน

เวทนา…ยิ่งกว่าหมาจนตรอก

ต่อให้ร้องไห้เท่าไร ใครจะเข้าใจความต้องการของฉัน

หยุดซะที!!!!

หยุด ดึง หยุด รั้ง

ทุกสิ่ง ทุกสิ่งที่วาดหวัง ใฝ่ฝัน เคลิบเคลิ้มไปกับมัน

จะทำลาย ทุกอย่าง ที่มาขัดขวาง

ถ้าไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น จงปล่อย

และปลดปล่อยตัวเองเช่นกัน

ดาลเดือด ไม่เหลือน้ำอดน้ำทนอีกต่อไป

ฉันจะหนี ไปจากความชิงชัง

หยุดละครน้ำเน่า แสนทุเรศนี่ซะที

ลาก่อน

โลกอุบาทว์

- -ก็เป็นคำถามที่อยู่ข้างใน อาจเป็นเพราะฉันนั้นทำไม่ถูก

 อาจเป็นเพราะฉันนั้น ให้ค่ามากกับมัน เมื่อรักฉันเกิด

 ขอพอแล้วใจ ใจที่มีให้ใครและใคร

 ฉันพบเพียงความผิดหวัง พบเพียงความชอกช้ำ เมื่อรักฉันเกิด

  รู้มั้ยมันเป็นอย่างไร เมื่อรู้ว่ารักไม่กลับมา

  แค่อยากจะหนี มันไปให้ไกล

  หนีมันไปให้ไกล

   ฉันคงไม่หันกลับมา

   แค่อยากจะหนี มันไปให้ไกล หนีมันไปให้ไกล

   ก่อนที่เธอจะย้อนกลับมา ทำลายฉัน

   ก็อยู่ในความสับสน ก็อยู่ในความมืดมนของใจคน

   ฉันให้ค่ากับเขา แต่เขานั้นไม่เอา เมื่อรักฉันเกิด

   แค่อยากจะหนีมันไปให้ไกล หนีมันไปให้ไกล

   ฉันคงไม่หันกลับมา

   แค่อยากจะหนีมันไปให้ไกล หนีมันไปให้ไกล

   ยิ่งหนียิ่งใกล้เข้ามา

   แค่อยากจะหนีมันไปให้ไกล หนีมันไปให้ไกล

    ไม่อยากรู้ว่าฉันไร้ค่า

    แค่อยากจะหนีมันไปให้ไกล หนีมันไปให้ไกล

   ก่อนที่เธอจะย้อนกลับมา ทำลายฉัน – - -

 Credit เมื่อรักฉันเกิด Silly FoolsFools

มีใครเคยตายเพราะความเหงาบ้างไหม?

ถ้ายังไม่มี เรากำลังจะเป็นคนแรก

ถ้ามีแล้ว เรากำลังจะเป็นหนึ่งในนั้น

เคยลองฝึกยิ้มหน้ากระจกที่ห้องของตัวเองก่อนออกจากบ้าน

ดูท่าว่าจะไม่ได้ผลเท่าที่ควร กล้ามเนื้อบนใบหน้าส่วนนี้ทำงานยากนัก

ฉันจำไม่ได้จริงๆว่ายิ้มให้คนรอบข้างครั้งสุดท้ายเมื่อไร

วันวานผ่านไป คนสองคนไม่ได้ทำความรู้จักกันแม้แต่น้อย

นอกจากระยะห่างระหว่างโต๊ะของฉันและเขาแล้ว

ยังมีสิ่งหนึ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้แน่ชัดกองกั้นไว้อยู่

ความห่างเพียงไม่กี่เมตร

กลับดูยาวไกลขึ้นเมื่อคิดเป็นเซนติเมตร

ส่วนความต่างดูจะทวีคูณอีกหลายเท่าตัว

กระนั้นโต๊ะไม้ริมบ่อปลาเริ่มจะชินกับลูกค้าประจำของมันเสียแล้ว

เสียงเพลงที่ลอยมากับสายลมอุ่นๆก็เช่นกัน

จนวันหนึ่งที่ฉันเลิกงานช้า เลยมาร้านกาแฟตอนสองทุ่ม

เขาลุกขึ้นจากโต๊ะเมื่อเข็มนาทีเลื่อนไปที่หมายเลขห้า

ไอน้ำเกาะเต็มรอบแก้วกาแฟพลาสติกหยดรวมตัวกันบนวัตถุรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสจนชื้นแฉะ

พนักงานเสิร์ฟเดินมาที่โต๊ะกลมพร้อมกับผ้าสีตุ่นกรุ่นกาแฟ แล้วลงมือเช็ดถูคราบเอสเปรสโซวงโตอย่างพิถีพิถัน

แต่งองค์ทรงโต๊ะให้เรียบร้อยเพื่อต้อนรับลูกค้าคนใหม่

สายตาฉายแววสงสัยเมื่อพบกับของปริศนาที่ถูกทิ้งไว้ใต้แก้ว

ซองสี่เหลี่ยมเปียกปอนไปด้วยฟองกาแฟ

โดยไม่ทันได้สังเกตเหตุการณ์ทั้งหมด

ฉันบรรจงตัดเค้กฟองน้ำนุ่ม ช้อนขึ้นเพื่อลิ้มรสความหวานขม

ครีมขาวข้นเปรอะริมฝีปากคล้ายปุยเมฆ

ก่อนจะกลืนความเครียดประจำวันลงไป

นั่นเป็นวันสุดท้ายที่ฉันพบเขา

หลายวันต่อมาพนักงานที่ร้านกาแฟคอยถามฉันอยู่นานว่าจะทำอย่างไรกับสิ่งของที่เขาทิ้งไว้ดี

พวกเขานึกว่าฉันรู้จักกับเขา ฉันได้แต่ปฏิเสธอย่างเงียบงันด้วยการส่ายศีรษะ

บอกแล้วไงว่า เราต่างก็เป็นคนแปลกหน้า

ฉันตัดสินใจให้พวกเขาเก็บ สิ่งนั้น ไว้ที่ร้านแห่งนี้ เผื่อวันใดเขากลับมา

แม้ว่าคณะลูกขุนจะไม่เห็นด้วยแต่จำต้องพลอยพยักหน้ารับความเป็นจริงในที่สุด

กระจาดหยาดฝนถูกเทลงมาอย่างใจร้าย มันไม่รอให้ลูกค้าคนใดเตรียมตัวแม้แต่น้อย

ความว่างเปล่าเยือกเย็นหยดลงบนแก้มของฉัน

โต๊ะกาแฟที่เคยนั่งตลอดช่วงหน้าร้อนถูกโหมหระหน่ำด้วยพายุเปลี่ยนฤดู

อันที่จริงก็โดนพวกโต๊ะทุกตัวที่ตั้งอยู่อย่างเหงาหงอยนั่นแหละ

ฉันกลับเข้าไปนั่งข้างในร้านกาแฟตามเดิม

ปลาตัวสีส้มหายเข้าไปหลบฝนใต้สะพานไม้เล็กๆแล้วพร้อมกับปลาตัวอื่น

แต่ปลาสีขาวยังดื้อว่ายทวนกระแสน้ำเพียงลำพัง

บางครั้งมันอาจต้องการตามรอยทางของตัวเอง

เพราะต่างก็ไม่เคยรู้จักกัน

คนบางคนอาจไม่ได้ถูกกำหนดให้เรียนรู้กัน

คงไว้แต่สถานะความแปลกหน้าค่าตา

ที่พบเพียงระหว่างทาง

เมื่อ เจอ ย่อม จาก

ฉันฉีกยิ้มให้มันอย่างเศร้าๆ

ม่านดำคลี่ลงคลุมบรรดาผู้เล่นมือฉกาจ

การแสดงสิ้นสุด

เสียงปรบมือซาลง

ฝนยังไม่หยุดโปรย…

แสยะยิ้มน่าเกลียด พ่นลมหายใจเหม็นหืนแล้วเปิดริมฝีปากถาม

มีทางเลือก 2 ทางสำหรับคุณ ซึ่งถูกตรึงทั้งแขนและขาอย่างแน่นหนา

ลำคอถูกรัดด้วยปลอกเหล็ก ศีรษะถูกครอบด้วยสายไฟ

คุณหายใจรวยริน เหนื่อยกับการกรีดร้องขอความช่วยเหลือ

ทางเลือกที่หนึ่ง คุณยอมเสียแขนซ้ายขวา ข้างใดข้างหนึ่งให้มันดูเล่นเป็นของต่างหน้า คุณมีชีวิตรอด

ทางเลือกทีสอง คุณเก็บแขนทั้งสองไว้ดูเล่น แล้วเสียชีวิต

คุณจะเลือกเสียข้างซ้าย หรือ ขวา?

- – - – -  – - – - – -

เกริ่นด้วยคำถามแนวทริลเลอร์เลือดสาดมาแต่ไกลเลย แต่อย่าเพิ่งคิดว่าเราจะเปลี่ยนแนวเขียนนิยายนะ

เราแค่อยากรู้ว่าเวลาที่มีคนให้เราเลือกเสียแขนข้างใดข้างหนึ่งเนี่ย เราจะเสียข้างไหน

ซ้าย / ขวา

ผู้กำChoiceยังใจดียอมให้เราเลือกแขนข้างที่เราถนัดมีชีวิตอยู่ต่อไปได้

คนถนัดซ้าย เลือก ซ้าย ถนัด ขวา เลือก ขวา

เราเป็นคนหนึ่งแหละ ที่เลือก ซ้าย

อย่าเพิ่งตกใจ!! เรายังมีครบสองแขน ไม่ได้เสียข้างใดไป เพียงแต่อีกข้างใช้การลำบากชั่วคราว

เรื่องมันมีอยู่ว่า เราเพิ่งไปฉีดยาวัคซีนตัวใหม่(ไม่ได้เป็นไรหรอก แค่กันไว้ๆ) แล้วมันต้องฉีดเข้ากล้ามเนื้อไง

คุณหมอเลยถามเราว่า จะเลือกฉีดข้างไหน เพราะแขนจะปวดระบมไประยะหนึ่งเลย แนะว่าให้ฉีดข้างที่ไม่ถนัด

เราก็ยื่นแขนซ้ายให้แบบไม่ลังเลใจ มันคงแอบเซ็งและงอนเราที่ไม่ครุ่นคิดก่อนเลย

ความเจ็บปวดโลดแล่นไปทั้งฉีกซ้ายเมื่อเข็มฉีดตัวยาเข้าไปจนหมด แต่เราก็ไม่คิดว่ามันจะส่งผลอะไรมากมาย

แต่อันที่จริงมันก็มากมายเลยทีเดียว แขนซ้ายที่น่าสงสาร… ถ้ามันร้องได้ คงตะโกนลั่น

แล้วเราก็ต้องกลืนน้ำลายว่าแขนซ้ายมันไม่สำคัญ

เราขับรถด้วยมือขวาก็จริง แต่เวลาที่ต้องประคองด้วยสองมือ แขนซ้ายเจ็บก็ลำบาก

เราชอบสะพายกระเป๋าด้านซ้าย เวลาเปลี่ยนไปด้านขวา ก็ไม่ถนัดสุดๆ

เรามักถือของ โดยเฉพาะของหนักๆด้วยมือซ้าย ถือมือขวาไม่ค่อยจะไหว

เราต้องใช้ทั้งซ้ายและขวาในการพิมพ์!!

เนื่องจากตอนเด็ก เราเคยดูหนังเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับปีศาจร้ายที่จะเข้าสิงมือข้างที่ไม่ได้ใช้ของคนขี้เกียจ

ผลก็คือ มือซ้ายของพระเอกขี้คร้านในหนังถูกมันสิง น่ากลัวๆ(ฮา) นับแต่นั้นเราก็เลยหาdutyให้แก่มือซ้าย

ตลกเนอะ แต่เราก็ไม่อยากให้มือซ้ายเป็นง่อย มันไม่ได้เขียนหนังสือก็น่าจะทำอย่างอื่นบ้างอะไรบ้าง เราเลยใช้ให้มันถือของ

ทำนู่นนี่สารพัด ทำสิ่งที่มือขวาลงมือบ่อยเกินไปแทน ตอนนี้เราเลยสรุปได้ว่า

ไม่ว่าจะซ้ายหรือขวา มันก็สำคัญกับเราทั้งคู่

ขาดไม่ได้เลยจริงๆ เราเลยอยากบอกว่า ส่วนต่างๆของร่างกายรวมถึงองค์ประกอบของชีวิตเราเนี่ย มีความสำคัญกับเราทุกส่วน

แม้จะเป็นส่วนเล็กส่วนน้อยแต่ก็เป็น ส่วนหนึ่ง ของเราทั้งสิ้น ฉะนั้นก็ขอให้ดูแลรักษามันให้ดี

วันนี้ แขนซ้ายของเราอาการดีขึ้นแล้ว เลยมาอัพบล็อกได้

ถ้าคราวต่อไปต้องเลือกอีกว่าจะเสียแขนข้างไหน

ให้มันไป เป่า ยิ้ง ฉุบ กันเองแล้วกัน   

 ^,^

ป.ล. แล้วคุณล่ะ จะเลือกแขนข้างไหน หุหุหุ

สักห้านาทีต่อมามันก็กลับมาที่เดิม

ฉันนั่งกลอกตามองฝูงปลาโง่ที่ว่ายวนกลับไปกลับมาอยู่อย่างนั้น

โลกสีเขียวอมน้ำตาลของพวกมันช่างแคบนัก เมื่อถูกจำกัดด้วยขนาดสองคูณสองเมตรนี้

ไม่เบื่อบ้างหรอที่ต้องว่ายไปๆมาๆอยู่ได้ทุกวัน

ปลาสีขาวตัวหนึ่งหยุดอยู่ตรงหน้า มันเงยขึ้นคล้ายจะตอบ

สุดท้ายก็เพียงเผยอปากดูดตะไคร่น้ำที่เกาะกลุ่มตรงขอบสระ

 ถ้าปลาโง่ มนุษย์ก็คงไม่ต่างกัน

เพราะต่างก็ทำกิจวัตรของตนที่มันซ้ำซาก ไร้จุดหมาย

ฉันคนกาแฟในถ้วย ดวงตาเหม่อลอย

สีกาแฟเข้มกระเด็นใส่เสื้อสีครีม สิ่งมีชีวิตโง่ๆ…คิดแล้วก็น่าขัน

วันนี้ก็นึกงานไม่ออกเช่นเคย

บ่ายสามแล้ว ตะกอนกาแฟล้มตัวลงนอนอยู่ก้นถ้วยอย่างสงบ

น้ำเปล่าค่อยๆแหวกวงว่ายขึ้นมาแทนที่

ฉันบิดตัวอย่างเกียจคร้านเพื่อคลายความคร้านที่กอดกุมตัวเป็นขน

 เสียงเพลงดังมาจากโต๊ะด้านข้างช่างน่าหงุดหงิด

เมื่อหันไปก็เจอผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งผงกหัวขึ้นลงตามจังหวะดนตรีที่เล็ดลอดออกมาจากหูฟังทั้งสองข้าง

 ฮัมเพลงเบาเบาจากริมฝีปาก

เสียงปลายนิ้วสัมผัสกับคีย์บอร์ดของแลปท็อปดังแกรกแกรกช่วยประสานความน่ารำคาญให้กึกก้องขึ้น

 ฟังเผื่อชาวบ้านหรอไง?

สายตาของฉันเลื่อนจากเหล่าปลาตัวโตตัวน้อยไปยังผู้ชายคนนั้น

แล้วเหตุการณ์มันก็บังเอิญเกิดขึ้นพอดี

แก้วพลาสติกหลุดเลื่อนออกจากมือพนักงานเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว

กาแฟย้ายที่พักพิงเดิมของมันเสียแล้ว

ปรากฏเป็นรอยด่างๆน่าเกลียดวงใหญ่บนเสื้อเชิ้ตสีขาวซึ่งเคยสะอาดสะอ้านเมื่อวินาทีก่อน

 เวลาเดินเร็วนัก

เสียงขอโทษของผู้กระทำ และรอยยิ้มบางๆจากผู้ถูกกระทำ

 ทำให้คิ้วของฉันขมวดเข้าหากันอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาหลังจากเช็ดคราบกาแฟที่เสื้อตัวเอง

แล้วสายตาคนแปลกหน้าสองคนก็ได้ทำความรู้จักกันอยู่ห้าวินาที

ฉันเบือนหน้ากลับไปยังบ่อปลาอย่างรวดเร็ว

เสียงเก้าอี้เลื่อนออกปรี่เข้าเต็มสองหู ตามด้วยเสียงฝีเท้าสี่ห้าก้าว

ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมเสียงรองเท้าที่กระทบกับพื้นปูนถึงได้นัก

หรือว่าอวัยวะตรงอกด้านซ้ายมันเผลอร้องคลอทำนองตามไปด้วย

เสียงดนตรีหายไปแล้ว ความโล่งถูกผ่อนออกมาพร้อมกับลมหายใจจนท้องโหวงเหวง

สิบนาทีต่อมาจังหวะฝีเท้าเมื่อครู่กลับมาหยุดอยู่ที่เดิม

ฉันไม่ได้หันหน้าไปทักทายดวงตาสีดำเข้มของเขา

แต่ภาพดวงด่างบนผืนผ้าสีขาวทำให้ฉันแอบอมยิ้ม

ขณะเดียวกันปลาสีขาวในบ่อน้ำตัวเดิมหันหลังให้ฝูงของมัน

ว่ายมุ่งไปทางทิศตะวันตกเพียงลำพัง

ไม่นานนัก ปลาสีส้มที่ตัวใหญ่กว่าค่อยสะบัดหางว่ายตามมา…

จากวันนั้น ทุกครั้งที่ฉันเข้ามาร้านกาแฟ ผู้ชายคนนั้นก็จะนั่งที่โต๊ะตัวเดิมของเขา

สิ่งที่เขามักจะพกติดตัวมาด้วยเสมอนอกจากแลปทอปกับหนังสือแล้ว

ก็คือ เครื่องไอพอดนาโน สีส้ม ขนาดเล็กกว่าฝ่ามือ

ดนตรีเสียงดังๆของมันกลายเป็นส่วนหนึ่งในบรรยากาศของร้านกาแฟที่ฉันคุ้นเคย

เรา ไม่เคยคุยกัน หรือแม้แต่ทักทาย

ฉันและเขา ต่างเป็นคนแปลกหน้าทั้งคู่ที่ชอบมาดื่มกาแฟเย็นสักแก้วในที่เดียวกัน

มีเพียงบางครั้งที่สายตาของเขายิ้มให้ฉัน แต่ฉันก็มิได้แสดงปฏิกิริยาท่าทีใดๆตอบกลับไป

มันอาจเป็นความบังเอิญ 

ถึงอย่างนั้น

 ฉันไม่ได้นั่งในร้านกาแฟเหมือนเดิมอีกแล้ว…